وطن‌پرستی با شعار سنجیده نمی‌شود؛ با ایستادن پای ایران معنا پیدا می‌کند
عصر کادوس/بی‌تردید کوروش بزرگ بخشی پرافتخار از حافظه تاریخی و تمدنی ایران است و پاسداشت میراث تاریخی این سرزمین، ضرورتی فرهنگی و هویتی به شمار می‌رود. اما پرسش اینجاست: چگونه می‌توان از شکوه تاریخ ایران سخن گفت و در همان حال، نسبت به کسانی که امروز برای امنیت، استقلال و تمامیت ارضی همین سرزمین هزینه می‌دهند، بی‌اعتنا بود؟
چگونه می‌توان در روز بزرگداشت کوروش، از اصالت ایرانی سخن گفت، اما حضور در یک مناسبت وارداتی و سرگرمی‌محور مانند هالووین را نشانه‌ای از روشنفکری و آزادی انتخاب دانست، ولی در مقابل، به کسی که در راه دفاع از این خاک ایستاده، به دلیل تفاوت‌های فرهنگی، اعتقادی یا هویتی، برچسب «عرب‌پرست» یا «اجنبی‌پرست» زد؟
ایران، پیش از آنکه متعلق به یک سلیقه، یک قوم، یک زبان یا یک جریان فکری باشد، خانه مشترک همه ایرانیان است. این سرزمین با تنوع اقوام، فرهنگ‌ها، زبان‌ها و باورهایش معنا پیدا کرده است. هیچ‌کس حق ندارد شناسنامه ایرانی دیگران را بر اساس میزان شباهت دیدگاه‌هایشان به باورهای شخصی خود صادر کند.
وطن‌دوستی را نباید به ظاهر افراد، نوع پوشش، مناسبت‌هایی که گرامی می‌دارند یا حتی ادبیات سیاسی آنان محدود کرد. معیار اصلی، مسئولیت‌پذیری در برابر ایران، پاسداری از منافع ملی، احترام به تمامیت ارضی و ایستادگی در برابر تهدیدهایی است که امنیت و استقلال کشور را نشانه می‌روند.
آن‌کس که برای دفاع از ایران جان می‌دهد و در برابر تجاوز به خاک کشور می‌ایستد، شایسته احترام است؛ نه تخریب و برچسب‌زنی. خون دادن برای وطن، از هر قوم و تبار و با هر زبان و باوری، معنایی جز عشق به ایران ندارد.
البته نقد فرهنگ‌های وارداتی و دغدغه حفظ هویت ملی نیز حق هر شهروندی است؛ اما این نقد زمانی اعتبار دارد که به ابزاری برای تحقیر دیگران و انحصاری کردن مفهوم ایرانی بودن تبدیل نشود.
ایران را نمی‌توان فقط در گذشته جست‌وجو کرد؛ ایران، امروز نیز در غیرت کسانی زنده است که برای حفظ آن می‌ایستند و فردا نیز با مسئولیت‌پذیری ما در قبال این سرزمین ساخته خواهد شد.
سخن آخر اینکه کوروش را می‌توان گرامی داشت، تاریخ را می‌توان پاس داشت و با فرهنگ‌های بیگانه نیز مواجهه‌ای نقادانه داشت؛ اما هیچ‌یک از این‌ها مجوزی برای نادیده گرفتن فداکاری مدافعان ایران نیست.
وطن‌پرستی نه انحصاری است، نه قبیله‌ای و نه در مالکیت یک جریان خاص؛ ایران متعلق به همه ایرانیان است.
عصر کادوس معتقد است: اصالت ایرانی را نه با ادعا، بلکه با مسئولیت در برابر ایران باید سنجید.
| خبرنگار: مصطفی امیریان