۱۲ فروردین، فقط یک برگ از تقویم نیست؛ روزی است که ملت ایران، با تمام جان و دل، پای انتخاب بزرگ خود ایستاد و نام «جمهوری اسلامی» را بر پیشانی تاریخ نوشت

عصر کادوس/ ۱۲ فروردین، فقط یک برگ از تقویم نیست؛ روزی است که ملت ایران، با تمام جان و دل، پای انتخاب بزرگ خود ایستاد و نام «جمهوری اسلامی» را بر پیشانی تاریخ نوشت. روزی که مردم، نه از سر شعار، که با ایمان و باور، سرنوشت خویش را در دستان خود گرفتند و گفتند این خاک، این آینده و این عزت، باید به دست خودمان ساخته شود.

امسال اما این روز، در حالی از راه رسیده که ایران عزیز، روزهای سنگین و دشواری را پشت سر گذاشته است؛ روزهایی که دشمنان این سرزمین، با غرورِ بی‌پایه و خیال‌های واهیشان، بارها اعلام کردند ایران زمستان ۱۴۰۴ را نخواهد دید، ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ را نخواهد دید و کار این نظام پایان یافته است. اما تاریخ، باز هم از آنِ کسانی شد که ایستادند؛ از آنِ مردمی که در میانه جنگ و فشار و نگرانی، باز هم دل به وطن دادند و چراغ امید را خاموش نکردند.

در این ۴۷مین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، یاد و نام شهید آیت‌الله سید علی خامنه‌ای(قدس سره) و رهبری آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای(حفظه الله)، برای بسیاری از دل‌های مؤمن و داغ‌دار، معنایی فراتر از یک نام دارد؛ معنای تداوم، معنای عهد، معنای ایستادگی. این انقلاب، با خون آغاز شد، با صبر ادامه یافت و با حضور همین مردم زنده ماند؛ مردمی که حتی در سخت‌ترین روزها هم، از عشق به ایران و آرمان‌هایش دست نکشیدند.

۱۲ فروردین، یادآور همان حقیقت روشن است که این ملت، از دل آتش هم می‌تواند گل بسازد؛ از دل رنج، امید؛ و از میان تهدید، حماسه. دشمن شاید خیال کرده باشد با فشار و جنگ و تحریم می‌تواند این مردم را از پا بیندازد، اما آنچه بارها نادیده گرفته، روح بزرگ ایرانی است؛ روحی که می‌افتد اما نمی‌شکند، زخمی می‌شود اما تسلیم نمی‌شود.

امروز، اگر ۴۷ سال از آن روز تاریخی گذشته، راز ماندگاری‌اش در همین یک جمله خلاصه می‌شود: این انقلاب، از مردم جدا نبود و نیست. و تا وقتی این پیوند زنده است، تا وقتی دل‌ها برای ایران می‌تپد، این پرچم بر زمین نخواهد افتاد.

مصطفی امیریان

۱۴۰۵/۰۱/۱۲